Esmeralda Tijhoff

Some thoughts on History, Politics, and the Art of Living

Weer een ode aan Ryanne van Dorst

Elle Bandita Blow-up Club 2006

Ik ben niet snel fan van iemand. Mijn hersenen laten ook weinig animo zien om de bandnamen of persoonsnamen van al die muzikanten die ik heb gezien, heb ontmoet, of zelfs mee heb samengewerkt te onthouden. Maar één iemand is altijd bij me gebleven: Ryanne van Dorst. 

Ik ken haar, zij mij niet. Zo gaat dat vaak al is het meestal andersom. De eerste keer dat ik Ryanne zag optreden was in Zeist, bij een queer feest in een gekraakt gekkenhuis. Toepasselijk. Dankzij een genderbending workshop liep ik tegen de tijd dat ik haar zag rond als een onhandige jongen met een slecht baardje. Misschien dat ze me daarom niet zag staan. Ze deed een eenmans-act met elektrische gitaar en een hoop bakjes en toeters en bellen. En ballen. Als Elle Bandita maakte ze een hoop herrie en een hoop indruk. Het zal rond 2004-2005 zijn geweest.

Later zag ik haar nog eens, ergens in 2006. We speelden met de band LinK in Annarres op een behoorlijk mislukt benefiet voor een LadyFest. De PR was niet van de grond gekomen zodat we als muzikanten heerlijk onderling konden laten horen wat we maakten. Zij was als aanhang van één van de andere meiden meegekomen, en zat een beetje slungelig afzijdig van de rest. Het leek niet helemaal haar scène te zijn, die riott girls met rammel muziek spelend in hun eigen wereldje van gelijken. Toen ik haar dat jaar weer zag op het podium snapte ik beter waarom. Ryanne was een stuk serieuzer in het willen doorbreken in de muziek. Én zij was meer van de metal. Zij maakte een act, met mannen in leer en sm-hoofdkappen, en veel elektronische geluiden.

bad candy

Dat blijkt ook wel in haar loopbaan als gitariste van Bad Candy, een meidenband die was samengesteld door Barry Hay van de Golden Earring in 2002. Niet een band die het soort muziek maakte waar Ryanne warm voor liep, maar het gaf wel de mogelijkheid om op jonge leeftijd al veel te spelen en zichtbaar te worden in de betaalde muziekwereld. In 2004 kon ze er in overleg met de manager eindelijk uit stappen, en ging ze voor zichzelf bezig met de muziek die vanuit haarzelf kwam. Zo zag ik haar dus in een obscuur pand, met een obscure outfit en omringt door een al even obscure muziek. In 2005 trok ze ook met haar vriendinnen van The Riplets rond op grote podia. Die band was en stuk minder obscuur; het bestond al sinds 1998 en maakte roze bubble-gum punkrock. De catchy songs deden het leuk, maar ook dit was niet echt Ryanne’s muziek. Uiteindelijk komt er dan eind 2005 een soloplaat van haar uit bij Tocado Records, genaamd Love Juice. Dit label is een alternatief label dat onderhand al een hoop toffe bands heeft uitgebracht, waaronder mijn favorieten The Suicidal Birds en Lushus.

 

 

Als Elle Bandita krijgt Ryanne nu een hoop aandacht. Vanaf 2008 heeft ze een contract bij PIAS die haar muziek promoot. Ze brengt Queen of Fools uit in 2009 gevolgd door Elle Bandita in 2014. Het gaat in 2009 hard, ze speelt op grote festivals en ook de tv wereld ontdekt in haar een interessante gesprekspartner. Als ze aanschuift bij De Wereld Draait Door maakt ze faam als de nieuwe ‘rockbitch’, een term die Matthijs van Nieuwkerk met glinsterende oogjes gebruikt, maar die zijzelf helemaal niet van toepassing vind. Vanaf dan komt ze regelmatig op tv, ze is o.a. te zien bij Op zoek naar God, Expeditie Robinson en De Slimste Mens. Muzikaal gezien is ze te horen in de band Anne Frank Zappa, dat een metal en punk door elkaar gooit. Die band eindigde onder andere omdat Ryanne met Dool begon en voor BNN het programma Geslacht aan het opnemen was.

Als ik als vrouw gewoon mijn ding doe op een podium dat ik dan gewoon de volle laag over me heen krijg, weet je wel?

NRC 2015

Ik zag haar in 2009 weer in Vera, hét poppodium van Groningen. Ze speelde de nummers van Queen of Fools, een cd die ik onderhand al grijs had gedraaid in de auto. En afgelopen week stond ik weer tegenover haar in Vera. Dit keer speelde met Dool, haar nieuwe band. De zaal was afgeladen vol. Het voorprogramma demonstreerde hoe langzaam je wel niet op een gitaar kunt spelen zonder om te vallen. Gelukkig was Dool wél op tempo. Meteen het eerste nummer bracht de herinneringen aan Metallica de zaal in. Maar de gitaarrifjes deden me dan ook weer denken aan At the Drive In. Bovendien pakte Ryanne ook nog eens een akoestische gitaar erbij, zodat het helemaal een prachtige mengelmoes werd. Ja, we wisten al dat zij niet zo van de hokjes was. En ook in haar muziek overstijgt ze weer alle grenzen. En dit is het enige restje queer wat we nu nog aantreffen in haar show. Geen mannen in leer of ander theatrale elementen zijn nog nodig, Dat zou maar afleiden. Dit keer is de muziek genoeg.
 

 

En tot slot nog een prachtige cover,…

 

ps. Ryanne, als je dit leest, mogen wij eens in je voorprogramma spelen? 

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply