Esmeralda Tijhoff

Some thoughts on History, Politics, and the Art of Living

De Kunst in de Kraak: De Oslo

Lees ook: Why squatting is important

Kunst staat vaak stil. Het wordt ingekapseld en weggezet in depots. Maar je kunt kunst ook beleven daar waar het tot stand is gekomen. Ga ondergronds, buiten de orde, en vind de vrijplaatsen waar maffe installaties je wereldbeeld ondervragen. Eén van die plaatsen mocht ik vandaag bezoeken onder de noemer: ‘De Osloos.’

Ongebonden kunst, vrij en autonoom.kunst in kraakpand. meisje bij schilderijen

Ik ben niet echt een kunstliefhebber. En al helemaal niet van hedendaagse kunst. Mijn twijfel over kunst begon in Centre Pompidou toen ik zat te staren naar een potlood gestoken in een schoenendoos. De prachtige tentoongestelde mobielen in het geroemde Guggenheim Museum in Bilbao maakte het er niet beter op; de mobielen mochten van de zaalwachters onder géén beding doen waar ze voor gemaakt waren: bewegen. Kunst in een museum is lachwekkend. Of beschamend, zoals die keer dat ik mijn ouders meenam naar het Groninger Museum en we belanden in een zaal vol vagina’s. Je kon zelfs door een kut lopen. Mijn ouders zijn nette mensen. Het was geen geslaagd uitje. In Den Haag dacht ik nog een poging te wagen, maar het Gemeentemuseum hing vol met vage mannelijke poppetjes met dikke piemels. Ik wilde mijn geld terug.

Natuurlijk, natuurlijk, er zijn ook exposities waar ik wél mee door één deur kan. Maar in mijn ogen moet kunst léven. Het moet juist wél bewegen. Het moet raken, en dan niet van platte vulgariteit. Poep en pies, naakte doos, het zal me een worst wezen, áls het maar iets wil zeggen. En niet van “kijk mij een dikke piemel hebben.” Kunst in een museum sterft. De hedendaagse kunstenaar kan er juist door leven (eindelijk eens wat inkomsten!), maar de kunst zelf wordt uit haar leefomgeving getrokken en tegen een witte verblindende muur gezet.

kunst in kraakpand. beeld en schilderij

Gek genoeg heb ik heel wat meer kunst beleefd in de kraakpanden, de plek waar levenskunstenaars zo graag vertoeven. In een vorige blog noemde ik al het ADM, waar het terrein letterlijk bezaaid ligt met kunst. Maar ook in mijn eigen stad Groningen zijn er zulke plekken. Gekke bouwsels op terreinen als Betonbos (alleen de naam al!) en het Gideon vallen natuurlijk op. Maar ook binnen de kraakpanden leeft de kunst. Minerva-studenten en DIY-kunstenaars vinden daar ruimte en vrijheid om te verven, te lassen, te creëren en te vernietigen. Naast de ateliers zijn er ook exposities, zoals in de Oslo.

Dit pand huisde vandaag een expositie van vijf onafhankelijke kunstenaars, waaronder schilderijen, foto’s, sculpturen, een labyrint, performances, voordrachten, muzikale cross-overs en nog veel meer. Een muur vol kleine tekeningen met fijne lijntjes en kleurrijke vlekken van Astrid Mulder, bolle kleuren en tijdrovende lijntekeningen van Wieger Douma, maatschappelijk geëngageerde foto’s van Femma de Ruiter, surrealistisch schilderkunst van Jannes Bürkner  en vloeiende kunst van Eirik Jahnsen. Een muzikale omlijsting kwam van Journeymen Soundsystem. Nic verzorgde een muzikale interpretatie met een installatie dat eruit zag als een oude telefoonschakelbord. Er waren gedichten op een 1m2 platform door Marijke Hooghwinkel (Breda), Bianca Hazenberg (Groningen vicinity), and Derrel Niemeijer (Eindhoven).

kunst in kraakpand. Bezoekers bij werk van Astrid Mulderkunst in kraakpand. Bezoeker bij werk van Femma de Ruiter

 

 

 

Historici spreken weleens van een ‘Lieu de mémoire’; een plek waar het verleden doorsijpelt in het heden. Als er een equivalent van deze uitdrukking bestaat in de kunstwereld; dan zou die op deze expositie van toepassing zijn. Hier lééft de kunst nog in haar eigen wereld.

De expositie is te bezichtigen op vrijdag 19 en zaterdag 20 februari vanaf 15.00 uur. De ingang is aan de achterzijde van het gebouw aan de Osloweg 131.

 

 

 

 

You can leave a response, or trackback from your own site.

3 Responses to “De Kunst in de Kraak: De Oslo”

  1. Daan says:

    Goed bezig!

  2. Eminent Esmeralda,
    To a certain extent I agree with you on socalled ‘modern’ art. The more explanation art needs, the less I am convinced, the less it moves me. Though I admit that explanation afterwards is sometimes very interesting. Like these days about Jeroen Bosch – I appreciated him long ago. But first I must be touched. So no Rothko for me (and others). I will mail to you the websites of two sculptors I greatly admire – Margot Homan in Tilburg and Bill Davis in South Africa, both friends of mine. The latter made a wonderful sculpture of our Nelson Mandela and also beautiful ‘portraits’ of ‘Black and white’. Look for yourself and agree.
    Charles

  3. […] werden af en om gedaan. Deze kunst wilde iets zeggen, en dankzij de context deed het dat ook. (Zie ook dit artikel over kunst, musea en kraakpanden.) Je kon de woede over onrechtvaardige maatschappelijke situaties zien. Nergens hadden de […]

Leave a Reply