Esmeralda Tijhoff

Some thoughts on History, Politics, and the Art of Living

Barbara Caine

Een van mijn inspiratoren is Barbara Caine. Professor Caine wist met haar groeps- en familiebiografieën de collectieve biografie als wetenschappelijke methode op de agenda te zetten.  In 2010 had ik het genoegen Barbara te interviewen voor het tijdschrift Historica. Het contact was gelegd en mijn promotor, prof. dr. Mineke Bosch wist Caine te strikken voor de keylecture voor de masterclass ‘Biography and History: Critical reflections and shared passions’  verzorgd door de leerstoel Moderne Geschiedenis van de RUG.

Hier een klein citaat uit mijn interview met haar:

Biografieën worden veel gelezen door niet-historici. Het is dan ook een belangrijk instrument voor de historische wetenschappen om een breed publiek voor zich te interesseren. Caine’s werk is ook buiten de academie goed bekend. “Ik denk dat mensen familiegeschiedenissen intrigerend vinden en daarom probeer ik mijn werk zo toegankelijk mogelijk te schrijven. Ik schrijf dan ook niet voor historici, maar houd vrienden voor ogen die zich hiervoor interesseren en serieus lezen.” Toch levert Caine geen historische romans af. “Mijn werk behoort tot de serieuze geschiedwetenschap. Het is gedocumenteerd, bevraagt bronnen en bediscussieert de grenzen van onze kennis van het verleden. Maar mensen houden simpelweg ook van verhalen. De truc is niet elk detail te volgen, maar het bredere plaatje te laten zien en de gevoelens die mensen hadden uit te werken.”

Datzelfde narratieve element in de biografie wordt vaak ingezet om biografieën in het algemeen als onwetenschappelijk weg te zetten. Caine begrijpt de kritiek op de biografie als wetenschappelijke methode wel. “Ik denk niet dat biografieën echte harde wetenschap kunnen zijn. Leon Edel die de theorie van de biografie domineerde in de jaren 1970, vond dat biografen hetzelfde niveau van accuratesse moesten behalen als alle andere historici en dat je een even grote sceptische houding moest hebben tegenover je bronnen. Ik zie mezelf echter niet als iemand die aan de zijkant blijft staan en van daar uit oordeelt. Ik wil niet vragen: gebeurde het wel op die manier als zij zegt? Of: was zij wel zo belangrijk of niet?
Ik ben juist een voorstander van de visie dat wij vat kunnen en moeten krijgen op hoe mensen dachten over hun leven en hoe zij deze opvatten. Ik geloof in een sympathieke aanpak, in een soort van kritische sympathie. Je wilt natuurlijk niet je subject verheerlijken, maar als biograaf is het een van je taken om je subjecten de best mogelijke kans te geven om zichzelf te kunnen presenteren en zijn. Je moet je daarbij afvragen waarom iemands versie van een verhaal zo compleet verschilt van de versie van een ander. Beide verhalen moet je behandelen en dan is de centrale vraag wat dit verschil te vertellen heeft. Dat is veel interessanter dan de vraag wie gelijk heeft.”

Lees het gehele interview hier: ‘Genderview oktober 2010: Barbara Caine

 

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply